Διαπραγμάτευση (!) περί ορίων, στο D/s και M/s

Διάβασα σ' ένα blog που πραγματεύεται τον χώρο του BDSM ένα κείμενο περί διαπραγμάτευσης πριν το κολλάρο κλπ

Ανάμεσα στα άλλα, έγραφε:

"Kατά την διαπραγμάτευση μιας σχέσης BDSM, τα όρια της σχέσης θα πρέπει να ειπωθούν. Τι θα γίνει και τι δεν θα γίνει" (!)

"Διαπραγματεύσεις πρέπει να γίνονται ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα..." (!)

"...πρέπει να περιλαμβάνει και την συζήτηση των προσωπικών ορίων"

Πιστεύω πως, πέρα από την απαραίτητη συμβατότητα στο ανθρώπινο πεδίο, που πρέπει αρχικά να εξεταστεί, δεν υπάρχει σοβαρή συζήτηση για τα όρια της υ, που δέχεται να μπει σε M/s σχέση.

Και αυτό γιατί:

Α. Πως και από που γνωρίζει η υ τα όρια της, και ιδίως σε ένα TPE πλαίσιο Μ/s, πριν καν μπει σε αυτό ;

Β. Μήπως δεν είναι το ζητούμενο των περισσοτέρων υ, με το βίωμα της ασύμμετρης σχέσης, ακριβώς το να ανακαλύψουν αρχικά, και στην συνέχεια το να σπάσουν - ξεπεράσουν τα όρια τους;

Γ. Μήπως δεν είναι στα κύρια χαρακτηριστικά του M/s, το να εισέρχεται ο Κ βαθιά, ολοένα και πιο βαθιά στο μέσα της υ; Να εισχωρεί σε εσωτερικά επίπεδα που η υ πριν ξεκινήσει αυτό το ταξίδι δεν γνώριζε, αλλά και σε αρκετές περιπτώσεις, ούτε που φαντάζονταν;

Δ. Μήπως, κάποιες φορές, αυτό που η υ έχει ουσιαστική ανάγκη, δεν είναι, το να υπερκεράσει την συναίνεση της ο Κ της, ακόμα και να "αδιαφορήσει" γι' αυτή, για να την προχωρήσει πιο πέρα; Να της γκρεμίσει τοίχους που την εμποδίζουν, να της κόψει δεσμά που την περιορίζουν, να την ελευθερώσει;

Ε. Μήπως δεν υπάρχουν περιπτώσεις υ, που οι φόβοι και οι αδυναμίες τους, επαναλαμβάνω και τονίζω, κάποιες φορές και σε κάποιες υ, φεύγουν μόνο παρεμβατικά; (και χρησιμοποιώ ήπιο όρο).

Ζ. Μήπως μπαίνοντας σε ένα πλαίσιο εκπαίδευσης M/s η υ, αυτό που πραγματικά επιθυμεί, ακόμα και ας το αρνείται, δεν είναι η φυγή από την ζώνη άνεσής της; Μήπως κάποιες φορές αυτό δεν επιτυγχάνεται με επιβολή και διάρρηξη των ορίων της;

Σκόπιμη πρόκληση ήττας / αποτυχίας, από τον Κ, στην σκλάβα.

Σε μια από τις συζητήσεις που είχα με μια σκλάβα, (η οποία βιώνει το M/s επί 8 χρόνια σε 24/7 βάση), σε κάποιο από τα Mind Games που της κάνω, ακολούθησε ο παρακάτω ο διάλογος.

- ΑΝ ΠΡΟΣΘΕΤΑ …, ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ …., ΕΝΩ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ…, ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΣ;
- σε αυτη την περιπτωση νομιζω θα τα εχανα.... αλλα στην πορεια θα τα καταφερνα...
- ΣΚΕΨΟΥ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΩ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕΣ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ, ΘΑ ΚΑΥΛΩΝΕΙΣ   ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ...
  ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΣ?
- μάλιστα Κύριε, θα τα κατάφερνα
- ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ μικρή
- γιατι χαμογελατε? θα τα καταφερνα.... ειμαι σιγουρη
- ΣΙΓΟΥΡΗ. ΟΜΟΡΦΑ. ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΩ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ
- χαμογελατε με δοση ειρωνειας η ευχαριστησης?
- ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ. ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ ΑΝ ΘΕΛΗΣΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ, ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ, ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΛΕΣ ΤΟ ΣΙΓΟΥΡΑ.
-Σας ευχαριστω Κυριε που πιστευετε.... σε αυτο που πιστευω....
σαφως αν θελετε να μην τα καταφερω τοτε ετσι θα γινει... μα τοτε τι νοημα θα εχει η προσπαθεια?
- ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΝΙΚΑΣ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΤTΕΣ ΣΟΥ.
ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΠΕΙΣΜΑ. ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΒΙΩΜΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ
- αν μπορεις να νικησεις απο την αρχη γιατι να ηττηθεις?

Η απάντησή μου στην απορία της ξεκίνησε, έτσι

-ΕΧΕΙΣ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΙΣ ΦΡΑΣΕΙΣ

"ΝΙΚΑΣ ΗΤΤΩΜΕΝΟΣ"

ΚΑΙ

"ΗΤΤΑΣΑΙ ΝΙΚΩΝΤΑΣ";

Αναλύω περισσότερο το θέμα, δημιουργώντας ένα κείμενο σχετικά με αυτό το ζήτημα.