Eπιβολή Κυριαρχίας;

Καταρχή, να συμφωνήσουμε στα ΒΑΣΙΚΑ.

"Α. ο χώρος είναι τόσο χαοτικά μεγάλος που ΔΕΝ μπορεί να μπει σε καθορισμένα πλαίσια και συγκεκριμένα καλούπια,
Β. η διαφορετικότητα του καθενός και της καθεμιάς εκτός από δεδομένη, φέρει στο φόρουμ μέλη που στο σύνολο τους, αποτελούν μια μεγάλη γκάμα ποικιλομορφίας, ικανής να ξεχειλώσει ακόμα και τις κατά κάποιο τρόπο βασικές έννοιες των ήδη ελαστικών νοημάτων που αποδίδονται σε κάθε status.
Γ. Δεν υπάρχουν πατέρες και μάνες του χώρου που ως ιερείς θα καθοδηγήσουν το ποίμνιο στον σωστό δρόμο κατά τις ιερές γραφές του BDSM. Δεν έχει καμία ανάγκη ο χώρος, δλδ τα άτομα που τον αποτελούν, από σωτήρες. Πόσο μάλλον από αυτόκλητους."

Γράφονται λοιπόν, αρκετές και διαφορετικές απόψεις, και όλες με βάση τον σεβασμό της διαφορετικότητας, ειναι σωστές για τον καθένα που τις εκφράζει.

Η Κυριαρχία επιβάλλεται;

Ετσι γενικώς, αορίστως και αδιακρίτως? Είναι κάποιος Κυρίαρχος, άντε και να μπορούσαμε να συμφωνήσουμε όλοι/ες (!) πως δεν είναι μόνο από δήλωσή του αλλά το έχει το παλικάρι, και με τον τίτλο του παραμάσχαλα κυκλοφορεί και Κυριαρχεί όπου σταθεί και όπου βρεθεί, όποια κι αν συναντήσει μπροστά του;

Δλδ αν βρεθεί στις Κάννες τον Μάιο θα ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ την Κυριαρχία του στην Μόνικα (Μπελούτσι) στην Σάρον (Στόουν) στην Ατζελίνα (Τζολί) και σε κάθε θηλυκό που θα πατήσει το κόκκινο χαλί;

Και δεν το έχει κάνει έως τώρα για να μην επιβαρύνει τα κορίτσια; (!)

Εχουμε χαθεί στις λέξεις και στις έννοιες που δίδει ο καθένας σε αυτές ή μέσα στην προσπάθεια να εδραιώσουμε την άποψη μας, ξεχάσαμε να ακούμε αλλά και να λαμβάνουμε υποψη μας και την αντίθετη γνώμη; Εστω και την ύπαρξή της.

Τι σημαίνει η Κυριαρχία επιβάλλεται;

Υποχρεώνει ο Κ την υ να την δεχτεί; Ποια υ? Tην οποιαδήποτε που θα αλληλεπιδράσει;

Eίναι μια ενέργεια που γίνεται με την βία; Aν ναι, πιάνει σε όλες τις υ;

Eίναι κάτι που καθίσταται αναγκαίο και απαραίτητο; Από ποιο μέρος; Από τον K; Σε κάθε υ; Από την υ; Προς κάθε Κ;

Είναι κάτι που επιβάλλεται από αυτόν που διαθέτει ικανότητες τέτοιες και τόσες ώστε να προκαλεί έντονο θαυμασμό και θέση που να του προσδίδει ηγετικό κύρος; Και αν ναι, είναι αυτό αρκετό και δουλεύει προς όλες τις υ;

Eίναι κάτι που επιβάλλεται ως μια νίκη σε έναν συγκρουσιακό αγώνα με την υ; Και αυτή η νίκη επιτυγχάνεται από κάθε Κ και προς κάθε και με κάθε υ;

Ας μην γελιόμαστε. Για τον κάθε Κ και για την κάθε υ, οι απαντήσεις στο παραπάνω κεντρικό αλλά και στα επιμέρους ερωτήματα είναι διαφορετικές. Πολλές φορές δε, δεν είναι ούτε καν σταθερές σε ορισμένους/ες. Αλλάζουν, μετατρέπονται, διαμορφώνονται, επαναπροσδιορίζονται..., είτε κατά περίπτωση, είτε κατά χρονική περίοδο, είτε κατά το πως κοιμήθηκαν το βράδυ και πως ξύπνησαν το πρωι, είτε για να γίνουν αρεστοί/ες, είτε γιατί τώρα έμαθαν, είτε γιατί τώρα έπαθαν, είτε...

Y.Γ Και από την άλλη, αν δεν είναι έτσι, η αποτυχία επιβολής της Κυριαρχίας από έναν Κ, σε μια ή σε περισσότερες υ, τι ακριβώς τον κάνουν; Τον κονταίνουν ή τον κάνουν πιο λίγο; Και σε σχέση με τι και με ποιόν; Του αφαιρούν Κυριαρχικότητα; Mε ποιά μέτρα και σταθμά; Και από ποιούς αυτά έχουν ορισθεί;

Αστεία πράγματα ή αλλιώς σε κουβέντα να βρισκόμαστε...

Mπορεί μια υποτακτική να λέει όχι στον Κύριο της;

Σε μια σχέση ή πλαίσιο D/s, αν

Α. Υπάρχει συμβατότητα ανάμεσα στον Κ και στην υ
Β. Στο κεφάλι τους κατοικεί μυαλό
Γ. Ο Κ είναι πρωτίστως Κυριαρχικός και δευτερευόντως οτιδήποτε άλλο (σαδιστής κλπ)
Δ. Η υ έχει κατανοήσει τον ρόλο της και τον έχει αποδεχτεί με ειλικρίνεια τόσο προς τον εαυτό της και τα θέλω της, όσο και προς την κοινή πορεία/εξέλιξη
Ε. Εχει επέλθει ο απαραίτητος χρόνος γνωριμίας

ΔΕΝ υπάρχει κανένας λόγος για όχι

Ωστόσο, ουδείς είναι αλάνθαστος, η καθημερινότητα ενδέχεται να γεννήσει ανά πάσα στιγμή προβλήματα και το παρελθόν αλλά και η προσωπικότητα της υ, μπορεί σε κάποια (αρχικά) στάδια να αποτελέσει τροχοπέδη. Είναι και αναμενόμενο και φυσιολογικό.

Ο Κ έχει την υποχρέωση, να μπορεί – να ξέρει και να θέλει, να διαχειριστεί, κάθε φορά, με τον κατάλληλο τρόπο, τους μηχανισμούς άμυνας και τις εσωτερικές αντιστάσεις της υ που είναι δεδομένο πως θα λειτουργήσουν.
Η υ έχει την υποχρέωση, με τον ενδεδειγμένο από τον Κ τρόπο, να εξηγήσει τους λόγους της άρνησης της ή τους φόβους της για προβλήματα που τυχόν θα προκύψουν από την εκτέλεση της εντολής του.

Στο τελικό στάδιο όμως, αν ο Κ επιμείνει σε αυτό που όρισε, η υ ή πρέπει να πραγματοποιήσει την προσταγή ή να αποχωρήσει από την σχέση. Από την μια δεν χωρούν ημίμετρα σε μια D/s σχέση, από την άλλη όταν υπάρξουν η σχέση είναι καταδικασμένη στην αποτυχία.

Είναι γεγονός πως το πλαίσιο D/s, θα βγάλει την υ από την ζώνη άνεσης που είχε πριν από αυτό, αλλά η υ αποφασίζοντας να βιώσει αυτό που επιθυμεί, πρέπει να το πράττει ως ώριμη επιλογή η οποία με αυστηρά κριτήρια την οδήγησε στην απόφαση της. Για τον λόγο αυτό, πρέπει να σεβαστεί και να τιμήσει τον σκοπό που την έφερε εκεί.

Αρα, ή θα είναι έτοιμη να κάνει βήματα προς τα εμπρός αφήνοντας τις δικαιολογίες, τους φόβους και τις ανασφάλειες της ακόμα και προς το άγνωστο ή θα αποχωρήσει από την σχέση, κρίνοντας πως δεν είναι έτοιμη ή πως ο Κ της δεν είναι ο πρέπων γι αυτήν.

Η υ οφείλει να πράττει όσα ορίζει ο Κ της, όχι από τον φόβο της τιμωρίας που θα επιβληθεί σε άρνηση της, ούτε από το σκιάξιμο τυχόν αποδέσμευσής της (αν και τα δυο παίζουν τον ρόλο τους) αλλά από την αποφασιστικότητα της προς την πλήρωση που έχει ανάγκη, αλλά και από την υποταγή της προς τον Κ της.

Από την άλλη, ο Κ δεν έχει κανέναν λόγο να παραμένει σε μια σχέση που δεν ανταποκρίνεται στα θέλω του και δεν τον φέρνει σε μια αρμονία με αυτά που επιθυμεί και αυτά που τελικά βιώνει.

 

Μαster (και Dom) σε γάμο με vanilla

Ποτέ μα ποτέ δεν κατάλαβα όσους δηλώνουν Μaster ή Dom και παρ' όλα αυτά επιλέγουν μια vanilla για συνταξιδιώτη στο μονοπάτι της ζωής τους.

Είναι δυνατόν το ερωτικό κομμάτι να παίζει τόσο μηδαμινό ρόλο γι' αυτούς;

Αυτό το εντελώς έξω από την ψυχοσύνθεση τους (σύμφωνα βέβαια με το status που δηλώνουν οι ίδιοι) που βιώνουν στην καθημερινότητα τους επί χρόνια, μέσα από τον γάμο τους, δεν τους ασφυκτιά; Δεν τους μαραζώνει; Πως ένας Κυριαρχικός αποδέχεται ένα τόσο μεγάλο και μίζερο συμβιβασμό και μάλιστα για ένα μάκρος χρόνου που μπορεί να φτάσει έως και το τέλος της ζωής τους;

Από την άλλη, τι Master και τι Dom μπορεί να είναι κάποιος, και εν πάση περιπτώσει τι Κυριαρχική νοοτροπία και στάση ζωής, μπορεί να έχει/είναι η ακόλουθη συμπεριφορά;

Μέσα στον γάμο και με τη σύζυγο παρόν, αποδέχονται την καταπίεση των θέλω τους, αλλά όταν η σύζυγος απουσιάζει ή κοιμάται το παίζουν σούπερ ντούπερ μαστερς και έχουν και σκλάβα, η οποία φυσικά και να πεθαίνει δεν μπορεί να τους ενοχλήσει όταν βρίσκονται στο σπίτι, στα ψώνια, στις επισκέψεις κλπ κλπ κλπ

Που είναι η αυθεντικότητα πάνω σε αυτό και που η Κυριαρχικότητα;

Εντελώς άρρωστο, παράλογο και fake είναι κατά την γνώμη μου.

Κοροϊδεύουν (πρωτίστως) τον εαυτό τους, αλλά και τη σύζυγό τους και τον κοινωνικό - συγγενικό τους περίγυρο και την υ τους και το περιβάλλον της υ που γνωρίζει τη σχέση.

Φυσικά πάνω απ' όλα ο άνθρωπος, αλλά τι στο διάολο, δεν μπορεί κάποιος να έχει σταθερές και πάνω σ' αυτές να πορευτεί αγέρωχα και αρσενικά και να επιλέξει μια σύντροφο που να του κάνει, σε βαθμό τέτοιο που και η καθημερινότητα και ο ερωτισμός να είναι υπέρ της συμβίωσης και της συντροφικότητας και όχι κατά;

Γιατί Master σε γάμο με βανίλα και όχι Master σε γάμο με την σκλάβα του;
Γιατί Κυριαρχικός σε γάμο με βανίλα και όχι σε γάμο με την υποτακτική του;

Και τελικά τι κόλλημα είναι αυτό με τις ταμπέλες όταν το περιεχόμενο απέχει παρασάγγας; O καφενές του χωριού δεν μετατρέπεται σε Hard Rock Cafe, eπειδή θα βάλει στην πρόσωψη του μια επιγραφή νέον!

Η ελευθερία της υ

Aν αναφερθούμε στην υποταγή με έννοιες όπως "αλήθεια, ουσία, αυθεντικότητα, ειλικρίνεια, δύναμη..." τότε, όχι εύκολα αλλά σίγουρα, μιλάμε μόνο για κάτι χωρίς όρους.

Η υ που θα πάψει να αναλώνεται ξιφασκώντας με το έξω της, αλλά στοχεύσει πραγματικά στο μέσα της, καταφέρνοντας να κόψει σκοινιά και να αποτινάξει αλυσίδες, ανακαλύπτοντας όλα αυτά που την φοβίζουν, την φρενάρουν και τελικά την δεσμεύουν, αν βρει την μπόρεση όχι απλά να συμφιλιωθεί μαζί τους αλλά να πάει μακρύτερα από την καθολική αποδοχή τους, φτάνοντας στο σημείο να τα αγαπήσει, αδιαφορώντας για το φαίνεσθαι, αψηφώντας την περιχαρακωμένη κοινωνική ηθική που την μεγάλωσαν, κωφεύοντας στο τι θα πουν οι άλλοι, αγνοώντας τα περί χρηστών ηθών, περιφρονώντας τον στημένο καθωσπρεπισμό και τα κοσμικά κλισέ..., θα βιώσει μια μοναδική και πρωτόγνωρη ελευθερία.

Μια τέτοια ελευθερία, θα της προσδώσει το σθένος εκείνο που κάνει την επιλογή της ανεξίτηλη σφραγίδα εν πλήρη αυτογνωσία. Μια τέτοια ελευθερία δεν οχυρώνεται σε όρους, αλλά βιώνεται μόνο άνευ όρων. Μια τέτοια ελευθερία επιτυγχάνεται στην ουσιαστική D/s σχέση. Μια τέτοια ελευθερία πορεύεται στην ολοτητά της, με την παράδοση της ίδιας της ελευθερίας της στον Κ της.

Δύσκολος δρόμος μα συνάμα συναρπαστικά μαγικός. Και σε όσους/ες αναφωνήσουν, “δρόμος ουτοπικός”, θα τους απαντήσω “για όλους είναι η ζωή, για λίγους είναι να τη ζ ή σ ο υ ν”

Πολλοί/ες στον χώρο του BDSM αναφέρονται στην απαραίτητη δέσμευση συνδέοντας την όμως με τον χρόνο και την διάρκεια της σχέσης.

Για μένα λίγη σημασία έχει ο χρόνος. Είναι αυτό που αποτυπώνει μοναδικά ο Λειβαδίτης:

"Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή"

ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ/υποταγή ή αλλιώς ΑΡΣΕΝΙΚΟ/θηλυκό

Eχω γράψει πολλές φορές πως σέβομαι την διαφορετικότητα του κάθε ανθρώπου και θα ήμουν ο τελευταίος που θα μεμφόμουν τις επιλογές που ο καθένας κάνει στη ζωή του σχετικά με το πώς θα βιώσει τον ερωτισμό του.

Προσωπικά όμως θεωρώ, ότι η πιο υγιής ερωτική σχέση είναι η ασύμμετρη, φυσικά έξω από οριοθετημένους γενικούς κανόνες, ενιαία πρωτόκολλα και στερεότυπα, λαμβάνοντας πάντα υπόψη την μοναδικότητα της καθεμιάς και την αλληλεπίδραση των μερών που την αποτελούν, οικοδομώντας την, κάθε φορά ξεχωριστά και ιδιαίτερα.

Φαντάζομαι είναι εύκολο να αντιληφθείς ο/η κάθε αναγνώστης/τρια, λαμβάνοντας υπόψη του/της τα παραπάνω, πως για μένα το KYΡΙΑΡΧΙΑ/υποταγή είναι το όλον. Ως ετεροσεξουαλικός, στην έννοια "ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ" τοποθετώ το "ΑΡΣΕΝΙΚΟ" και στην έννοια "υποταγή" εγκαθιστώ το "θηλυκό".

Πιστεύω στην έννοια "Σεβασμός", αλλά όχι στην έννοια "Ισότητα" ανάμεσα στα δύο φύλλα. Θεωρώ τον Αντρα και την Γυναίκα συνοδοιπόρους, αλλά με ξεκάθαρους, αδιαμφισβήτητους και αδιαπραγμάτευτους ρόλους στο όποιο ταξίδι τους.

Αυτόν του Αντρα ως οδηγού και της γυναίκας ως συνοδηγού[B].- [/B]Μακριά, έξω και πάνω από ηλίθιες αντιπαλότητες και στείρους ανταγωνισμούς για το ποιός, πότε και πόσο θα έχει το τιμόνι. Στο πόστο του ο καθένας. Εκαστος εφ' ω ετάχθη

Εν κατακλείδι, φρονώ πως είναι υποχρέωση του Αντρα να διατηρήσει ζωντανά και χωρίς εκπτώσεις τα αρχέγονα γνωρίσματα του ηγέτη του προστάτη και του κυνηγού και παράλληλα την υποταγή της γυναίκας στο Αρσενικό ως αναπόσπαστο κομμάτι έκφρασης, δικαίωμα, αλλά και προνόμιο της θηλυκότητας της.

ΤΟΛΜΗΣΕ ΤΟ

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.